Op 30 september wordt er een congres gehouden binnen de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt: 'Kerk waar ben je? Missionaire plaatsbepaling: Visie en praktijk'. Dat is zeer verblijdend: het verlangen van lokale kerken om mensen te bereiken met het evangelie van Christus groeit en wordt steeds concreter. Zo'n congres is daar een teken van. Op het congres zal Cees Haak ook spreken. Zijn workshop heeft de boeiende titel: 'De derde kerk. Een toelichting:

De eerste kerk was die van de apostelen en de kerkvaders. De tweede die van Constantijn. In zijn tijd werd de kerk ook een politieke macht in de wereld. In het westen is deze tweede kerk langzaamaan zijn positie kwijt geraakt. De derde kerk is de kerk die leeft in de marge. Soms vervolgd, soms genegeerd, soms uitgelachen. De derde kerk, dat zijn en dat worden wij!

Een kerk in de marge: dat zijn we al of we zijn op weg daar naartoe. Maar juist in die marge kunnen kerken weer worden zoals ze bedoeld zijn: vindplaatsen van liefdevolle verbondenheid rondom de gekruisigde Heer. Ik hoop van harte dat het congres een inspiratiebron zal worden voor missionaire GKV-kerken, die durven te leven volgens het principe van 2 Korintiërs 12:10: 'Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk!'

Vandaag werd ik geattendeerd op een nieuw boek dat morgen in de boekhandel ligt. Het gaat over de nieuwe generatie jongeren. Na de Babyboomers en de Generatie X komt nu de Generatie Einstein. Op deze site kun je er al meer over lezen: www.generatie-einstein.nl. Meer dan boeiend! Lees maar even mee:

Wij vinden ze oppervlakkig. Ze zijn geïnteresseerd.
Wij vinden ze onverschillig. Ze zijn vol passie.
Wij raken verstijfd van de informatie-overload. Zij zijn als een vis in het water van 24/7 informatie en communicatie.
Wij leren lineair volgens vaste patronen. Zij leren lateraal met behulp van associaties.
Wij wachten tot iemand ons vertelt hoe het moet. Zij ontdekken en onderzoeken.
Wij reduceren wetenschap tot kunstjes. Zij kunnen complexe materie aan.
Wij accepteren dat de wereld niet eerlijk is. Zij zien eerlijkheid als het hoogste goed.
Wij nemen ze niet serieus. Zij respecteren iedereen die authentiek en oprecht is.
Wij vertellen en verwachten dat ze luisteren. Zij communiceren met elkaar.
Wij zijn stand-alone. Zij leven, leren en werken in netwerken.
Wij accepteren bullshit. Zij niet.

Wij raken verbijsterd van deze wereld. Zij weten beter hoe onze wereld in elkaar steekt dan wij.

Move over babyboomers en generatie X'ers. Maak plaats voor generatie Einstein. De eerste positieve, slimme generatie die deze wereld ziet. Een generatie vol potentie, klaar om de wereld te veroveren. Een generatie die samen met ons in deze wereld leeft, maar die hem beter door heeft. Die van de hoed en de rand snappen. Die niets meer klakkeloos aannemen. Laten we ze een kans geven en ze helpen door ze serieus te nemen. Want zonder steun van liefhebbende ouders, verzorgers, docenten krijgt niemand een goede start in het leven. En die goede start gunnen we toch iedereen?

Daarover moeten we maar eens heel hard gaan nadenken in relatie tot het jongerenwerk in de kerk.

Het jongerenfeest Sunset in Groningen heeft geloof ik nogal wat tongen en pennen in beweging gebracht. Vandaag trof me de kop in het Nederlands Dagblad, ook terug te vinden in de nieuwsbrief van Oneway: 'In de kerk draait het om het woord, hier om de beleving'. Nu vind ik een discussie over zo'n feest niet zo heel interessant, maar de boedelscheiding die in deze uitspraak wordt gemaakt tussen 'Woord' aan de ene kant en 'beleving' aan de andere kant is op z'n minst boeiend. Ik geloof van die scheiding (uiteraard) helemaal niks, omdat ik het Woord als heel persoonlijk en aansprekend ervaar. Maar de jongere van 24 die deze uitspraak doet (Wouter) ervaart dat dus heel anders, en ik kan me voorstellen dat hij daarmee model staat voor een generatie (en misschien wel meer dan één generatie). Wat is er met 'het Woord' aan de hand (en daarbij zullen we wel vooral aan de prediking moeten denken)? Hoe gaat het gebeuren dat 'Woord' niet langer alleen maar (niet-relevante) informatie is voor jongeren? Hoe leren we samen dat Woord beleving is: Jezus die je liefdevol en krachtig aankijkt en aanspreekt en aanraakt?

Op de EO-Jongerendag is de Jongerenbijbel gepresenteerd. Een prachtig initiatief. In het volgende seizoen hopen we deze Jongerenbijbel intensief te gaan gebruiken tijdens de catechisaties. Koert van Bekkeum schrijft vandaag een heel enthousiast verhaal in het Nederlands Dagblad over deze bijbel: Een geschenk, en niet alleen voor jongeren. Ik denk dat het een van de belangrijkste taken van de kerk en van de catechese is, om jongeren te helpen de bijbel te lezen als een boek waar je wat aan hebt in de praktijk van het leven, en als het boek waarin je een Persoon leert kennen: Jezus! Komende zondag hoop ik daar ook bij te helpen in een preek in een jeugddienst met als thema: 'Wat zou jij doen als...'. De preek heeft als tekst (aangereikt door de jongeren die de dienst hebben voorbereid) Psalm 37 vers 3a: Vertrouw op de HEER en doe het goede.

De voorbije dagen heb ik gewerkt aan het boek 'Leven in verbondenheid'. Ik heb onder andere een hoofdstuk geschreven waarin ik iets vertel over de 3Gvisie voor de gemeente (Genade, Gemeenschap, Getuigenis). Daarbij vraag ik ook speciaal aandacht voor de liefde als het meest centrale voor het gemeente-zijn:
In een visie kun je nu eenmaal niet alles zeggen wat er te zeggen valt. Maar duidelijk moet in elk geval zijn dat de uitdrukking 'in Christus verbonden' de kleur heeft van de liefde. Want de liefde is het hoogste: 'Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde' (1 Korintiërs 13:13). Het is de liefde van God die de bron is van het heil dat Hij uit wil delen: 'Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft' (Johannes 3:16).
Juist vandaag werd ik ook geattendeerd op een weblog met de naam 'Jij bent Zijn geliefde'. Breng er eens een bezoekje: www.jesusislove.web-log.nl en maak kennis met Ineke.

Gistermiddag heb ik in een belijdenisdienst gepreekt over Efeziërs 2:4-5. Lees de preek: Samen met Christus levend gemaakt!

Vandaag is er een periode van vier weken aangebroken waarin ik steeds op de maandag tot en met de woensdag studieverlof heb. Op die dagen werk ik aan het boek Leven in verbondenheid. De kracht van het kennen van Christus. Half juli hoop ik de kopij te kunnen inleveren zodat het boek in september kan verschijnen. Tijdens het studieverlof wordt er minder geblogd...

Zondagmorgen houd ik de eerste preek in de Jozua-serie. Je kunt Bronwater hier al downloaden (met grote dank aan Age Jan van Veelen die bijna elke keer de opmaak verzorgt!). Ik heb deze week gemerkt hoezeer een bijbelwoord ook eerst in je eigen leven tot spreken moet komen, moet landen, en hoe weerbarstig de werkelijkheid vaak nog is.

De voorbije weken is Abraham Kuyper in het nieuws geweest (lees o.a. het artikel Afstand tot Abraham van Koert van Bekkum in het Nederlands Dagblad). Hij is in een nieuwe biografie afgeschilderd als een buitengewoon nare man. Verschillende theologen en anderen die zich verwant voelen met Kuyper als gereformeerd theoloog hebben een ander geluid laten horen. Graag doe ik daar nu in mee. Tien jaar geleden heb ik namelijk een artikel geschreven over Kuyper als mysticus. Het artikel had een plek in een serie van vier over gereformeerde spiritualiteit. Daarin heb ik, na een inleidend artikel, achtereenvolgens aandacht besteed aan de spirituele bronnen die we vinden bij Voetius, Kuyper en Schilder.
Het artikel Kuyper: Nabij God te zijn kun je hier nu lezen (dankzij Arie Kraan uit Nijkerk die bezig is oude jaargangen Reformaties te digitaliseren). Om iets te proeven van het meditatieve denken van Kuyper ook een enkel citaat:

Zo kunt ge lange jaren liefde voor God hebben gehad, maar zonder dat ge God nog kendet.
Dat kennen van God komt eerst, als de liefde voor God een persoonlijk karakter begint aan te nemen; als ge voor het eerst op uw levensweg God ontmoet hebt; als de Heer u een Ik tegenover uw ik is geworden is; als God en gij in een bewuste, levende, persoonlijke, bijzondere relatie zijt getreden.
Hij uw Vader, gij zijn kind.
Niet maar één van de kinderen van God, neen, zijn kind op een eigen wijs, in een persoonlijk verband, weer anders dan andere kinderen Gods.
De intiemste gemeenschap die zich in hemel of op aarde denken laat.
Hij uw Vader, uw Herder, uw Zielsvriend en uw God!

Voor het infobulletin van de Beweging Geloven in de Stad mocht ik als lid van de stuurgroep een stukje schrijven. Leuk om te doen, en ik vind het ook erg belangrijk om als christenen in de stad (of in het dorp of waar dan ook) te zoeken naar manieren waarop we meer samen kunnen getuigen van Jezus.

Zie en ervaar jij het ook? Ik in elk geval wel! En heel veel anderen ook: een groeiend verlangen om onze stad te bereiken met het goede nieuws van Jezus!
We mogen ons gezegend weten met dit door de Geest gegeven verlangen. Maar verlangens vragen ook om daadkracht en samenwerking. Daarom krijgt de bij velen wel bekende IKES (Interkerkelijke Evangelisatie Samenwerking) een nieuwe naam en een nieuwe uitstraling. Samen willen we de Beweging Geloven in de Stad vormen. Dat vraagt natuurlijk ook om organisatie en afspraken en afstemming. Maar het gaat vooral hierom: dat we als kinderen van één Vader vanuit allerlei verschillende kerken van Jezus Chistus zoeken naar concrete manieren om samen onze omgeving te bereiken!
We hopen dat in Kennemerland vele bijbelgetrouwe kerken en gemeenten betrokken willen zijn bij deze Beweging. Want we hebben elkaar nodig. Sterker nog: de Geest verbindt ons aan elkaar in de ene naam van Jezus Christus.
Deze nieuwe uitgave van het Nieuwsbulletin is er weer een bewijs van: dat het prachtig is om de veelkleurigheid op te merken die de heilige Geest van Pinksteren uitdeelt onder christenen. Ik hoop en bid dat God zelf door de kracht van zijn Geest steeds weer nieuw leven wil blazen in deze Beweging.

Kijk voor meer informatie op: www.gelovenindestad.nl.

Gisteren ben ik begonnen met de voorbereiding van de Jozua-preken die ik de komende weken houd (de laatste serie voor de zomervakantie). Aanstaande zondag hoop ik te preken over Jozua 1 vers 9: 'Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij.' Wat me opvalt is dat Jozua hier als gebód krijgt: 'laat je door niets ontmoedigen'. We zijn allemaal wel eens ontmoedigd. Ik ook. Want soms ervaar je, ook in het werk in Gods Koninkrijk, veel verzet en tegenstand. En daar laat je je gemakkelijk in meenemen. Misschien denken we dat troost dan op zijn plaats is. Nee dus. Dan is bekering nodig: wie zich in zijn of haar werk voor het koninkrijk van God laat ontmoedigen, zondigt, omdat hij of zij vergeet dat de Heer je bijstaat. Op z'n nieuwtestamentisch klinken Gods woorden voor Jozua zo: 'Wees krachtig in de Heer' (Efeziërs 6:10) en 'Wees krachtig in de genade van Christus' (2 Timoteüs 2:1). De bron van vastberadenheid en standvastigheid ligt nooit in jezelf, in je vaardigheden, in je overtuigingen of in wat andere mensen over en tegen je zeggen, maar in Christus alleen, in zijn genade.

Zondag is het de zondag van de Lijdende Kerk. Informatie is te vinden op: www.opendoors.nl. Ik hoop te preken over Stefanus, de eerste martelaar, en gebruik daarbij de titel van het boek van Henk Bakker over de christenen in de tweede eeuw: 'Ze hebben lief, maar worden vervolgd.' Hoe kan het toch dat christenen worden vervolgd? Omdat de liefde van Jezus op weerstand stuit wanneer die leifde in botsing komt met egoïsme, machtsdenken en zelfhandhaving. Het is voor christenen belangrijk zich ook te identificeren met de christenvervolgers, om (opnieuw) de aanstoot van het kruis, de weerzinwekkendheid van eenvoudige dienende liefde te ondergaan en in de spiegel van onze afgrondelijke zelfhandhaving te kijken. Kennen we nog het aanstootgevende van het 'Hij moet groter worden en ik kleiner'? En hoe moeten we ermee omgaan, als westerse christenen, dat deze woorden van Paulus aan Timoteüs zo weinig lijken op te aan: 'Allen die vroom en in eenheid met Christus Jezus willen leven, zullen worden vervolgd' (2 Timoteüs 3:12)? Waar openbaart zich in ons eigen leven de vervolging? Zegt gebrek aan vervolging iets over gebrek aan navolging? Zo kan de Zondag van de Lijdende Kerk niet een ver vanonsbed-dag blijven, maar worden we geconfronteerd met onze eigen eenheid met Jezus Christus of het gebrek daaraan. Lees de preek.

Ik ben net terug van de predikantenconferentie en kijk daar met een goed gevoel op terug. Inhoudelijk zijn we niet echt veel verder gekomen rond de thematiek van de (bijzondere) gaven van de Geest, maar het was er goed om elkaar als predikanten (ruim 100) te ontmoeten en te ervaren dat we allemaal wel iets proeven van verlegenheid. Dat is mooi, omdat er een tijd geweest is dat we alles precies wisten. Die tijd is duidelijk voorbij en ik zie onder predikanten een nieuwe openheid en ontvankelijkheid ontstaan, een nieuwe kwetsbaarheid die ik graag zou willen zien als een vrucht van de Geest.
Het ging ook vrij veel over verschraalde spiritualiteit, niet alleen in kerken maar ook onder predikanten. Woont het Woord van Christus wel rijkelijk in ons? Alleen al het eerlijk stellen van die vraag is een stap op weg naar vernieuwing en meer heelheid.
Het thema spiritualiteit moet denk ik nadrukkelijker op de (overvolle) agenda van predikanten komen en ik vermoed dat dat ook gaat gebeuren in de komende tijd. Daarnaast werd ook enkele keren - wat in reactie op overmatige aandacht voor bijzondere Geestesgaven - gepleit voor groei in diaconaat in de samenleving. Vandaar ook de titel boven dit blogje: 'Spiritualiteit en gerechtigheid'. Graag attendeer ik daarom ook even op de nieuwe site van de Michacampagne: www.michacampagne.nl. Een geweldige kans voor predikanten en kerken om te groeien in een diaconale spiritualiteit in de naam van Jezus!

Vanaf vandaag tot en met donderdag woon ik in Dalfsen in De Bron een predikantenconferentie bij van GKV-predikanten. Het zal gaan over profetie, over het werk van de Geest en ook over de beroepsidentiteit van de predikant. Bij dat laatste thema heb ik een A4tje gemaakt met een bezinning op het samengaan van spiritualiteit en professionaliteit in het predikant-zijn. Als je erin geïnteresseerd bent kun je het bekijken: De beroepsidentiteit van de predikant (Word).

Het was gisteren een geweldige zondag. In mijn eigen gemeente deed een jonge man belijdenis, nadat hij een jaar catechumeen van onze gemeente was geweest en al meerdere jaren contacten had gehad met verschillende gemeenteleden. Hij is ook gedoopt: een indrukwekkend en emotioneel gebeuren. De preek die ik hield ging over ons lichaam als een tempel van de heilige Geest. Lees de preek.
Ook in IJmuiden mocht ik voorgaan in een belijdenisdienst: vijf jongeren deden belijdenis, en één van hen werd gedoopt. Alweer een ingrijpende en ook heel bemoedigende dienst. Na die tijd vroeg een oude zuster aan mij: 'hebt u er zelf ook wat aan gehad?' Die vraag stelde ze wel vaker aan predikanten, omdat die vraag niet zo vaak aan de orde komt. Ja, ik heb er ook wat aan gehad! Het is enorm bemoedigend om te zien hoe Gods Geest met heel verschillende mensen heel verschillende wegen gaat en dat het toch allemaal gaat om de ene Heer aan wie we ons overgeven! Hij is goed en altijd weer verrassend!
De preek, zo pal voor de WK2006 in Duitsland, ging over 1 Timoteüs 6:12 en werd afgesloten met de oproep uit Efeziërs 6:10: Weest Krachtig in de Heer! Lees de WK-preek.

Vandaag lag het nieuwe nummer van CV-Koers op de mat. Er staat een artikel in van Ronald Westerbeek over Preken met kracht. Tot mijn vreugde wordt er ook aandacht besteed aan mijn proefschrift (Veni Creator Spiritus) waarin ik aandacht heb gevraagd voor het werk van de Geest in en tijdens de prediking. Het artikel begint, behoorlijk confronterend, zo:
,,Ik ben er blij mee dat de preken in onze kerk steeds vaker gaan over het nieuwe leven dat we in Christus mogen hebben'', zegt Annemieke (34). ,,Maar wat ik zo moeilijk vind, is dat het eigenlijk altijd een verhaal blijft over 'hoe het zou moeten zijn'. Hoe je daar dankzij Christus kunt komen, dat hoor ik nooit in onze kerk. Daarom ga ik elke zondag met een loodzwaar hart naar de kerk en kom ik er nooit echt opgebouwd vandaan. Ik leer er wel dingen over God, maar dat verandert mij niet. Vernieuwing is in onze kerk iets wat 'eigenlijk zou moeten', het is niet iets 'wat gebeurt'.''
Ik moet zeggen dat mij dat ook sterk bezig houdt: Hoe veranderen mensenlevens door de prediking? Zelf zeg ik het graag zo: 'Ik preek niet met het oog op informatie-overdracht maar met het oog op een transformatie-proces.' Of nog wat korter: 'Het gaat in de prediking niet om informatie maar om transformatie.' Met Pinksteren zo pal voor de deur wordt de gedachte acuut: Hoe kan het dat zo weinig gebeurt wat er gebeurde na de Pinksterpreek van Petrus, toen de mensen, diep getroffen, zeiden: 'Wat moeten we doen, broeders?' Moeten preken niet veel meer helpen bij het stellen van die vraag en het aanreiken van antwoorden, in de verwachting dat de Geest van Christus krachtig werkt? Heb jij het na een preek wel eens echt - diep getroffen - gevraagd: 'Wat moet ik doen? Hoe kan mijn leven zo veranderen dat Jezus' koninkrijk zichtbaar wordt?' Of is er eigenlijk helemaal geen ruimte voor die vraag?

Vandaag werd ik via de dagelijkse nieuwsbrief van OneWay zeer verrast door het bericht dat er een Nederlandstalig tijdschrift uitkomt met de Engelse titel 'Leadership'. Wat mij betreft: een geweldig initiatief! Zelf ben ik sinds vier jaar veel bezig met de thematiek van leiderschap. Het eerste boek dat ik las was van John P. Kotter en heeft de titel: 'Leiderschap bij verandering'. Inmiddels heb ik een aardige plank leiderschapsliteratuur en is de overtuiging gegroeid dat leiderschap een van de belangrijker thema's is voor de kerk van vandaag.
Even zomaar een omschrijving van leiderschap (van Stephen Covey in een interviewbundel van Dominique Haitjema over 'Leiderschap in de 21e eeuw'):
Leiderschap betekent richting geven en het stimuleren van emotionele betrokkenheid bij de richting en de principes.
Wie meer wil weten over het nieuwe blad kan op deze site terecht: www.leadershipmagazine.nl
In het kader van het Werkgezelschap Christocentrische Gemeente was leiderschap ook het eerste thema waar we aandacht aan hebben besteed: www.christocentrischegemeente.gkv.nl. Graag beveel ik het verhaal dat ds. Jan Meijer daarover heeft gehouden aan: Christocentrisch leiderschap (Word-document).

Eerdere blog-berichten (28 april tot 30 mei 2006)